இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வாழும் பெரும்பான்மை மக்களின் குடும்ப அமைப்பிலும், பெண்களின் வாழ்வுரிமையிலும் மிகப்பாரிய சட்டப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ‘இந்து திருமணச் சட்டம் 1955’ (Hindu Marriage Act), கடந்த 1955-ஆம் ஆண்டு மே 18-ஆம் தேதியன்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாக நிறைவேற்றப்பட்டது.
சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் சட்ட அமைச்சரான அண்ணல் பி.ஆர்.அம்பேத்கரால் வடிவமைக்கப்பட்ட ‘இந்து சட்டத் தொகுப்பு’ (Hindu Code Bill) விவாதங்களின் தொடர்ச்சியாக, அப்போதைய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவின் ஆட்சிக் காலத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட இந்தச் சட்டம், இந்தியாவில் வாழும் இஸ்லாமியர், கிறித்தவர், பார்சி மற்றும் யூத மதத்தினரைத் தவிர்த்து, சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள், சமணர்கள் (ஜைனர்கள்) உட்பட அனைத்து இந்து மதப் பிரிவினர் மற்றும் சாதியினருக்கும் பொருந்தும் வகையில் இயற்றப்பட்டது.
காலம் காலமாகப் பெண்களை அடிமைப்படுத்திய பலதார மண முறையை (Polygamy) அடியோடு ஒழித்து, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற ஏகபத்தினி விரதச் சட்டப்பூர்வ விதியை முதன்முதலாக நிலைநிறுத்தியதோடு, கணவன் மற்றும் மனைவி இருவருக்குமே சமமான முறையில் நீதிமன்றங்கள் வாயிலாகத் விவாகரத்து (Divorce) கோரும் சட்ட உரிமையையும், ஜீவனாம்சம் (Alimony) பெறும் பாதுகாப்பையும் இச்சட்டம் முறைப்படுத்தியது. இந்து தர்மத்தின்படி திருமணம் என்பது பிரிக்க முடியாத ஒரு புனிதமான சடங்காக மட்டுமே பார்க்கப்பட்ட நிலையை மாற்றி, சட்டம் மற்றும் நீதிமன்றங்களின் கண்காணிப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு சமூக ஒப்பந்தமாக மாற்றி அமைத்த இந்த வரலாற்று மைல்கல் சட்டம், இந்தியச் சமூகச் சீர்திருத்த வரலாற்றின் மிக முக்கிய அரணாக இன்றும் விளங்குகிறது.
