செயற்கை நுண்ணறிவு தொழில்நுட்பம் நாளுக்கு நாள் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் ஆழமாகப் புகுந்து வரும் நிலையில், அதன் பயன்பாடு தற்போது ஒரு புதிய, மிகவும் சிக்கலான கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. குறிப்பாக, ஒருவர் தனது AI chatbot உரையாடலில் வன்முறை அல்லது கொலை தொடர்பான திட்டங்களைப் பகிரும்போது, அந்தத் தகவலை AI நிறுவனம் எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்ற கேள்வி உலகளவில் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது. அமெரிக்காவில் முன்னாள் Goldman Sachs பகுப்பாய்வாளரான 25 வயதான Darren Zhou தொடர்பான வழக்கு, இந்த விவாதத்தை மீண்டும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.
Darren Zhou தனது முன்னாள் காதலியை பாலியல் வன்கொடுமை செய்து கொலை செய்யத் திட்டமிட்டதாகவும், அதற்காக ஆயுதங்களை வாங்கியிருப்பதாகவும் ChatGPT உரையாடல்களில் பகிர்ந்ததாக விசாரணை அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர். இந்த உரையாடல்களில், முன்னாள் காதலியைப் பற்றிய தனிப்பட்ட தகவல்கள், அவரைத் தாக்குவதற்கான திட்டங்கள் மற்றும் துப்பாக்கிகள் தொடர்பான தகவல்கள் இடம்பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், அவரது உரையாடல்கள் வெறும் கோபத்தின் வெளிப்பாடாக இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட நபரை இலக்காகக் கொண்ட வன்முறைத் திட்டத்தின் அறிகுறிகளைக் கொண்டிருந்ததாக அதிகாரிகள் கருதினர்.
இந்த நிலையில், OpenAI-யின் பாதுகாப்பு அமைப்பு அந்த உரையாடல்களை கவனத்தில் கொண்டு, அவை தீவிரமான மற்றும் சாத்தியமான வன்முறை அச்சுறுத்தலைக் குறிக்கின்றன என மதிப்பிட்டதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. பின்னர் இந்த விவகாரம் FBI-யிடம் கொண்டு செல்லப்பட்டதாகவும், FBI விசாரணையின் மூலம் சம்பந்தப்பட்ட தகவல்கள் உள்ளூர் காவல்துறையிடம் சென்றதாகவும் கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து Zhou-வின் முன்னாள் காதலியின் பாதுகாப்பு குறித்து காவல்துறை விசாரணை மேற்கொண்டது. இறுதியில் Zhou கைது செய்யப்பட்டு, நீதிமன்ற நடவடிக்கையை எதிர்கொண்டார்.
இந்த வழக்கில் Zhou-க்கு 8 ஆண்டுகள் probation எனப்படும் நீதிமன்றக் கண்காணிப்புடன் கூடிய தண்டனை விதிக்கப்பட்டதாக தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. இதில் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு electronic monitoring, முன்னாள் காதலியைத் தொடர்புகொள்ளத் தடை, துப்பாக்கிகளை வைத்திருக்கக் கூடாது உள்ளிட்ட பல்வேறு நிபந்தனைகள் விதிக்கப்பட்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், ஒரு AI உரையாடலில் வெளிப்பட்ட தகவல், ஒரு தனிநபரின் உண்மையான வாழ்க்கையில் காவல்துறை நடவடிக்கைக்கு வழிவகுத்துள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆனால் இந்தச் சம்பவம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. ஒரு AI நிறுவனம் ஒருவருடைய தனிப்பட்ட உரையாடலை ஆய்வு செய்து, “இந்த நபர் ஆபத்தானவராக இருக்கலாம்” என்று முடிவு செய்து காவல்துறைக்கு தகவல் அளிக்கும் அதிகாரத்தை எந்த அளவுக்கு கொண்டிருக்க வேண்டும்? ஒரு நபர் AI-யிடம் கோபம், பழிவாங்கும் எண்ணம் அல்லது வன்முறை குறித்த கற்பனைகளை பகிர்வது மட்டுமே அவர் உண்மையில் குற்றம் செய்யப் போகிறார் என்பதற்கான ஆதாரமாக கருத முடியுமா? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு இன்னும் உலகின் பல நாடுகளில் தெளிவான சட்ட வரம்புகள் உருவாகவில்லை.
இந்த விவகாட்டை மேலும் சிக்கலாக்குவது Tumblr Ridge பள்ளி துப்பாக்கிச்சூடு தொடர்பான சர்ச்சையாகும். அங்கு நடைபெற்ற துப்பாக்கிச்சூட்டில் எட்டு பேர் உயிரிழந்த சம்பவத்திற்கு முன்னதாக, தாக்குதலுடன் தொடர்புடைய நபரின் ChatGPT செயல்பாடுகள் OpenAI-யின் கவனத்திற்கு வந்ததாகவும், அந்தக் கணக்கு முடக்கப்பட்டதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. ஆனால் அந்த நேரத்தில் காவல்துறைக்கு தகவல் வழங்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு பின்னர் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது. இதனால், ஒரு சம்பவத்தில் AI நிறுவனம் காவல்துறைக்கு தகவல் வழங்கிய நிலையில், மற்றொரு சம்பவத்தில் ஏன் அதே அளவிலான நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.
இதன் மூலம் பிரச்சினை “AI ஆபத்தை கண்டறிய முடியுமா?” என்பதிலிருந்து “ஆபத்தை கண்டறிந்த பிறகு AI என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறது. ஒரு AI அமைப்பு ஒருவருடைய உரையாடலில் ஆபத்தான வார்த்தைகள் இருப்பதை கண்டறிவது ஒரு விஷயம். ஆனால் அந்த தகவலை காவல்துறைக்கு வழங்குவது முற்றிலும் வேறு விஷயம். ஏனெனில் அந்த முடிவு ஒருவரின் தனியுரிமை, சுதந்திரம் மற்றும் சட்ட உரிமைகளில் நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
AI நிறுவனங்களிடம் தற்போது கோடிக்கணக்கான மக்கள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட எண்ணங்கள், உறவுச் சிக்கல்கள், மன அழுத்தங்கள், கோபங்கள் மற்றும் பயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். மனிதர்களிடம் சொல்ல முடியாத விஷயங்களைக் கூட சிலர் AI-யிடம் பகிர்வது அதிகரித்து வருகிறது. இந்நிலையில், அந்த உரையாடல்கள் எப்போது “தனிப்பட்ட உரையாடல்” என்ற வரம்பைத் தாண்டி “சாத்தியமான குற்றத்தின் ஆதாரம்” ஆக மாறுகின்றன என்பதற்கு தெளிவான சட்ட வரையறை தேவைப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், பொதுமக்களின் பாதுகாப்பையும் புறக்கணிக்க முடியாது. ஒருவர் குறிப்பிட்ட நபரின் பெயர், இருப்பிடம், தாக்குதல் நேரம், ஆயுதம் மற்றும் செயல்படுத்தும் திட்டம் போன்ற தகவல்களை தொடர்ந்து AI-யிடம் பகிர்ந்தால், அதை வெறும் கற்பனையாகக் கருதி புறக்கணிப்பதும் ஆபத்தானதாக இருக்கலாம். குறிப்பாக, அந்த நபரின் முந்தைய stalking, threatening அல்லது violent behaviour போன்ற தகவல்களும் இணைந்திருந்தால், AI எச்சரிக்கை அமைப்பு ஒரு முக்கியமான early-warning mechanism ஆக செயல்பட முடியும்.
ஆனால் AI-யை நேரடியாக காவல்துறையின் மாற்றாகப் பயன்படுத்துவது மிகப்பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தும். AI ஒரு உரையாடலின் பின்னணியை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவறான முடிவுகளை எடுக்கலாம். ஒரு எழுத்தாளர் தனது கதைக்காக கொலைத் திட்டத்தைப் பற்றி கேட்கலாம்; ஒரு திரைப்பட இயக்குநர் வன்முறை காட்சிக்கான தகவல்களைத் தேடலாம்; மற்றொருவர் தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தலாம். இவற்றை உண்மையான குற்றத் திட்டத்திலிருந்து AI எப்போதும் நூறு சதவீதம் துல்லியமாக வேறுபடுத்தும் என்று உறுதி செய்ய முடியாது.
எனவே எதிர்காலத்தில் AI-யின் பங்கு ஒரு “காவல்துறை அதிகாரி” என்ற நிலைக்கு செல்லாமல், ஒரு “எச்சரிக்கை அமைப்பு” என்ற வரம்புக்குள் இருக்க வேண்டும் என்பதே முக்கியமான கருத்தாக இருக்கிறது. முதலில் AI ஒரு ஆபத்தான pattern-ஐ கண்டறிய வேண்டும். பின்னர் அந்த விவகாரம் மனித பாதுகாப்புக் குழுவால் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும். அதன் பிறகு சட்டரீதியாக தகவல் பகிர வேண்டிய அளவுக்கு ஆபத்து உள்ளதா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் தெளிவான நடைமுறை இருக்க வேண்டும். தேவைப்பட்டால் மட்டுமே சட்ட அமலாக்க அமைப்புகளுக்கு தகவல் வழங்கப்பட வேண்டும்.
இதில் இன்னொரு முக்கியமான கேள்வி பொறுப்பு குறித்ததாகும். AI ஒரு நபரை தவறாக ஆபத்தானவர் என்று அடையாளம் கண்டு காவல்துறைக்கு தகவல் வழங்கினால், அதனால் ஏற்படும் பாதிப்புக்கு யார் பொறுப்பு? அதேபோல், AI ஒரு உண்மையான கொலைத் திட்டத்தை கண்டறிந்தும் நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருந்தால், பின்னர் அந்த நபர் குற்றம் செய்தால், AI நிறுவனத்தின் மீது சட்டப் பொறுப்பு இருக்க வேண்டுமா? இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் இடையில் சமநிலையை உருவாக்குவது எதிர்கால AI சட்டத்தின் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
இதனால் Darren Zhou வழக்கு ஒரு தனிநபரின் கைது அல்லது ஒரு AI நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக மாறியுள்ளது. இது AI தொழில்நுட்பம், தனியுரிமை, பொதுமக்கள் பாதுகாப்பு, காவல்துறை அதிகாரம் மற்றும் தனிநபர் உரிமைகள் ஆகியவை சந்திக்கும் புதிய சட்ட எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒரு AI chatbot ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றக்கூடிய அளவுக்கு ஆபத்தை முன்கூட்டியே கண்டறிய முடியும் என்றால், அதே AI ஒரு தனிநபரின் தனிப்பட்ட உரையாடலை காவல்துறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் அளவுக்கு அதிகாரம் பெற்றிருக்க வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. எதிர்காலத்தில் AI நமது டிஜிட்டல் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமல்லாமல், சமூகப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாகவும் மாறும்போது, AI எப்போது எச்சரிக்க வேண்டும், யார் அந்த எச்சரிக்கையை சரிபார்க்க வேண்டும், எந்த சட்டத்தின் கீழ் தகவல் பகிரப்பட வேண்டும், தவறான முடிவுக்கு யார் பொறுப்பு என்பதற்கான தெளிவான சட்ட விதிமுறைகள் அவசியமாகின்றன.
இறுதியில், AI காவல்துறையின் மாற்றாக மாறுவது தீர்வாக இருக்காது. ஆனால் காவல்துறைக்கு முன்கூட்டியே ஆபத்தை சுட்டிக்காட்டும் ஒரு தொழில்நுட்ப கருவியாக AI செயல்படுவது எதிர்காலத்தில் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். அந்த எல்லை எங்கே வரையப்பட வேண்டும் என்பதுதான் இப்போது உலகம் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய கேள்வி. மனித உயிரைக் காப்பாற்ற AI-க்கு எவ்வளவு அதிகாரம் வழங்கலாம்? அதே நேரத்தில், மனிதனின் தனியுரிமையையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்க அந்த அதிகாரத்திற்கு எவ்வளவு சட்டக் கட்டுப்பாடு தேவை? — இதற்கான பதில்தான் அடுத்த தலைமுறை AI சட்டத்தின் அடித்தளமாக அமையப் போகிறது.
