குழந்தைப் பருவத்தில் தொடர்ந்து பயம், வன்முறை, புறக்கணிப்பு அல்லது பாதுகாப்பின்மை போன்ற அனுபவங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, மூளை அந்தச் சூழல்களை “ஆபத்து” என்று கற்றுக்கொள்ளலாம். பின்னர் பல ஆண்டுகள் கழித்து அதே சூழ்நிலை இல்லாவிட்டாலும், அதைப் போன்ற ஒரு குரல், சத்தம் அல்லது நடத்தை பழைய அச்சத்தைத் தூண்டக்கூடும். இதை “35 வயதான ஒருவர் மீண்டும் 7 வயது குழந்தையாக மாறுகிறார்” என்று நேரடியாகக் கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் துல்லியமல்ல; மாறாக, அந்த நேரத்தில் குழந்தைப் பருவத்தில் உருவான பாதுகாப்பு/பயம் சார்ந்த மூளைப் பதில் மீண்டும் செயல்படலாம் என்பதே பொருத்தமான விளக்கம்.
இதில் அமிக்டாலா (amygdala) முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இது மூளையின் அச்சுறுத்தல் மற்றும் உணர்ச்சி செயலாக்கத்தில் முக்கியமான அமைப்பாகும். Joseph LeDoux-ன் ஆராய்ச்சிகள், உணர்ச்சியைத் தூண்டும் சில தகவல்கள் முழுமையான நனவு மற்றும் பகுத்தறிவு செயலாக்கத்திற்கு முன்பே வேகமான நரம்பியல் பாதைகள் வழியாக பாதுகாப்பு சார்ந்த பதில்களைத் தூண்ட முடியும் என்பதை விளக்க உதவின. ஆனால் பிரபலமாகக் கூறப்படும் “மனித அமிக்டா சரியாக 12 ms-ல் செயல்படுகிறது” என்ற கூற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகும்; 12 ms என்பது குறிப்பிட்ட விலங்கு ஆய்வுகளில் காணப்பட்ட வேகமான auditory pathway latency-யுடன் தொடர்புடையது.
மனஅதிர்ச்சியை நினைவூட்டும் சூழலில், உடலின் stress-response system வேகமாகச் செயல்படலாம். இதனால் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தல், தசைகள் இறுக்கமாதல், கவனம் ஆபத்தைக் கண்டறிவதில் அதிகமாகச் செல்வது போன்ற தன்னியக்க உடல் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம். இதன் நோக்கம் உடலை ஆபத்திலிருந்து பாதுகாப்பதாகும். அதனால் சிலருக்கு “நான் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்” என்று அறிவால் தெரிந்திருந்தாலும், உடல் வேறு விதமாகப் பதிலளிப்பது போல் தோன்றலாம்.
மனஅதிர்ச்சியுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு முக்கிய பகுதி ஹிப்போகாம்பஸ் (hippocampus). இது நினைவுகளை உருவாக்குவதிலும், அவை எந்தச் சூழலில் எப்போது நிகழ்ந்தன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதிலும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. PTSD தொடர்பான ஆய்வுகளில் சிலரிடம் hippocampal volume குறைவதும், traumatic memories-ஐ நினைவுபடுத்தும்போது amygdala உள்ளிட்ட பகுதிகளில் அசாதாரண செயல்பாடுகளும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இதை “மூளைக்கு 1998-ல் நடந்த நிகழ்வுக்கும் இப்போது நடப்பதற்கும் வித்தியாசம் தெரியாது” என்று சொல்வது ஒரு எளிமைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கம்; உண்மையில் நினைவகச் செயலாக்கம் மிகவும் சிக்கலானது.
Broca’s area பற்றிய தகவலுக்கும் அறிவியல் ஆதாரம் உள்ளது. Bessel van der Kolk உள்ளிட்ட ஆய்வுகளில், PTSD உள்ளவர்கள் traumatic experiences-ஐ மீண்டும் நினைவுகூரும்போது Broca’s area செயல்பாடு குறைவதும், அதே நேரத்தில் உணர்ச்சி சார்ந்த மூளைப் பகுதிகளில் மாற்றங்கள் காணப்படுவதும் பதிவாகியுள்ளது. இதனால் சிலருக்கு மிகுந்த மனஅழுத்தத்தின் போது தங்களுடைய அனுபவத்தை வார்த்தைகளில் தெளிவாகச் சொல்ல முடியாத நிலை ஏற்படலாம். ஆனால் “Broca’s area முற்றிலும் முடங்குகிறது” என்று பொதுவாகக் கூறுவது மிகவும் வலுவான சொற்பிரயோகம்; ஆய்வுகள் குறிப்பிட்ட சூழலில் செயல்பாடு குறைவதை காட்டுகின்றன.
குழந்தைப் பருவ எதிர்மறை அனுபவங்கள் அல்லது Adverse Childhood Experiences (ACEs) மிகவும் பொதுவானவை என்பதையும் பெரிய அளவிலான CDC தரவுகள் காட்டுகின்றன. 2011–2020 காலகட்டத்தில் 50 அமெரிக்க மாநிலங்களும் Washington, D.C.-யும் அடங்கிய ஆய்வில் 63.9% பெரியவர்கள் குறைந்தது ஒரு ACE-ஐ அனுபவித்ததாகவும், 17.3% பேர் நான்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ACE-களை அனுபவித்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகமான ACE exposure, மனநலம் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நல மற்றும் சமூக விளைவுகளுடன் தொடர்புடையதாகக் காணப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இது காரணம்-விளைவு உறவை ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் நிரூபிக்கிறது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.
பொருளாதார தாக்கம் குறித்த உங்கள் உரையிலும் ஒரு முக்கியமான திருத்தம் தேவை. ஆய்வின்படி, அமெரிக்காவில் ACE-களுடன் தொடர்புடைய பெரியவர்களின் உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்கான மதிப்பிடப்பட்ட வருடாந்திர பொருளாதாரச் சுமை $14.1 டிரில்லியன் என கணக்கிடப்பட்டது. இதில் நேரடி மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் இழந்த ஆரோக்கியமான வாழ்நாள் ஆகியவை அடங்கும். இது “மனஅதிர்ச்சி சிகிச்சைக்காக செலவிடப்படும் தொகை” என்று பொருள் அல்ல; ACE-களுடன் தொடர்புடைய பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளின் மதிப்பிடப்பட்ட பொருளாதாரச் சுமையாகும்.
மிக முக்கியமாக, மனஅதிர்ச்சியின் தாக்கம் நிரந்தரமாகவே இருக்கும் என்று அர்த்தமில்லை. மூளை வாழ்நாள் முழுவதும் மாற்றமடையும் திறன் கொண்டது; இதையே neuroplasticity என்று அழைக்கிறோம். சரியான மனநல ஆதரவு மற்றும் சிகிச்சை மூலம் trauma-related symptoms குறையவும், பாதுகாப்பான அனுபவங்களை மூளை கற்றுக்கொள்ளவும் முடியும். ஆனால் உங்கள் உரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “சிகிச்சைக்குப் பிறகு hippocampus 4.6% வளர்கிறது” என்ற குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையை பொதுவான உறுதியான உண்மையாகச் சொல்ல நான் பரிந்துரைக்க மாட்டேன். வெவ்வேறு ஆய்வுகளில் வெவ்வேறு முடிவுகள் உள்ளன; எனவே “மூளை மீளமைந்து செயல்பாடுகளை மேம்படுத்தும் திறன் கொண்டது” என்பது பாதுகாப்பானதும் அறிவியல் ரீதியாகச் சரியானதுமான விளக்கம்.
மொத்தத்தில், இந்தக் கருத்தின் முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால்: குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் மூளையின் பாதுகாப்பு அமைப்பை நீண்ட காலத்திற்கு பாதிக்கக்கூடும்; ஆனால் அந்த மாற்றங்கள் ஒருவரின் எதிர்காலத்தை முழுமையாக நிர்ணயிப்பதில்லை. கடந்த காலத்தில் உருவான பயப் பதில், தற்போதைய பாதுகாப்பான சூழலிலும் சில நேரங்களில் செயல்படலாம். அதை புரிந்துகொள்வது, அதற்கான சரியான ஆதரவைப் பெறுவது மற்றும் மூளை புதிய பாதுகாப்பான அனுபவங்களை கற்றுக்கொள்வது ஆகியவை முக்கியமானவை.
